"உயிரிழந்த மகள்கள் அதே தழும்புகளுடன் மீண்டும் பிறந்தார்களா? அறிவியலையே மிரள வைத்த POLLOCK SISTERS மர்மம்!"

1957-ஆம் ஆண்டு, மே மாதம் 5-ஆம் தேதி. இங்கிலாந்தின் அமைதியான ஹெக்ஸ்ஹாம் (Hexham) வீதிகள் ஒரு கோரமான விபத்தால் நிலைகுலைந்தன. தேவாலயத்திற்குச் சென்றுகொண்டிருந்த 11 வயது ஜோன்னா மற்றும் 6 வயது ஜாக்குலின் ஆகிய இரு சிறுமிகள் மீது, கட்டுப்பாட்டை இழந்த ஒரு கார் அதிவேகமாக மோதியது. அந்த இடத்திலேயே அந்த இரு பிஞ்சுயிர்களும் பிரிந்தன. அவர்களது தந்தை ஜான் பொல்லாக், சொல்லொணாத் துயரத்தில் ஆழ்ந்திருந்தாலும், ஒரு விசித்திரமான நம்பிக்கையை உரக்கச் சொன்னார். "என் மகள்கள் மீண்டும் என்னிடமே வருவார்கள்" என்று அவர் உறுதியாக நம்பினார். சரியாக ஓராண்டுக்குப் பிறகு, 1958 அக்டோபர் 4-ல், அவரது மனைவி ஜிலியன் மற்றும் ஜெனிபர் என்ற இரட்டைப் பெண் குழந்தைகளைப் பெற்றெடுத்தார். இங்கிருந்துதான் அறிவியலால் இன்றும் விடை காண முடியாத அந்த மர்மப் பயணம் தொடங்குகிறது.

"உயிருடன் வந்த தழும்புகள்! பொல்லாக் சகோதரிகளின் உடலில் பதிந்த 'மரண முத்திரை'!"

அந்த இரட்டைச் சகோதரிகள் வளரத் தொடங்கியபோது, அவர்களது உடலில் சில அதிர்ச்சியூட்டும் அடையாளங்கள் தென்பட்டன. ஜெனிபரின் நெற்றியில் ஒரு மெல்லிய தழும்பு இருந்தது; அது விபத்தில் இறந்த ஜாக்குலினுக்கு விபத்தின்போது ஏற்பட்ட அதே இடத்திலிருந்த காயத்தின் வடுவைப் போலவே இருந்தது. அதைவிடக் கொடுமை, ஜெனிபரின் காலில் இருந்த ஒரு மச்சம், ஜாக்குலினுக்கு இருந்த அதே அடையாளத்துடன் நூறு சதவீதம் ஒத்துப்போனது.

மருத்துவ ரீதியாக ஒரே மாதிரியான இரட்டையர்கள் (Identical Twins) ஒரே மாதிரியான அடையாளங்களுடன் பிறப்பது சாத்தியம் என்றாலும், ஒரு குழந்தைக்கு மட்டும் முந்தைய குழந்தையின் விபத்துக் காயத்தின் தழும்பு எப்படி வந்தது என்பது மருத்துவர்களுக்கே புரியாத புதிராக இருந்தது. அறிவியல் ரீதியாக இதை 'Biological Information Transfer' என்று அழைக்கிறார்கள். ஒரு மனிதன் இறக்கும் போது அடையும் உச்சகட்ட வேதனையோ அல்லது காயமோ, அடுத்த பிறவியில் அவனது மரபணுக்களில் (Genes) ஒரு 'தகவல் பதிவாக' (Data Trace) மாற முடியுமா? இந்தச் சிறுமிகளின் தழும்புகள், மரணம் என்பது ஒரு முடிவு அல்ல, அது ஒரு தொடர்ச்சி என்பதற்கான உயிரியல் சாட்சியாகவே பார்க்கப்பட்டன.

"மறைந்த சகோதரிகளின் பொம்மைகள்... அடையாளம் காட்டிய இரட்டையர்கள்! உறைய வைத்த அந்த 4-வது வயது மர்மம்!"

சிறுமிகளுக்கு நான்கு வயதானபோது, அவர்களது பெற்றோர் பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வாழ்ந்த பழைய ஊருக்கு அவர்களை முதன்முறையாக அழைத்துச் சென்றனர். அந்த ஊரின் வீதிகளுக்குள் நுழைந்த அந்த நொடியே அந்தச் சிறுமிகளின் நடத்தையில் மாற்றம் தெரிந்தது. அவர்கள் அதுவரை பார்த்திராத அந்த ஊரின் பூங்கா மற்றும் பள்ளிக்கூடத்தைத் துல்லியமாக அடையாளம் கண்டு, "நாங்கள் அங்கே விளையாடுவோம்" என்று துள்ளிக் குதித்தனர். அவர்களை யாரும் வழிநடத்தாமலேயே அவர்கள் பழைய வீட்டிற்குச் செல்லும் பாதையைச் சரியாகக் கண்டறிந்தனர்.

அனைவரையும் உறைய வைத்த சம்பவம் வீட்டிற்குள் நடந்தது. அலமாரியில் பூட்டி வைக்கப்பட்டிருந்த, இறந்துபோன பழைய சகோதரிகளின் பொம்மைகளை அந்த இரட்டையர்கள் கையில் எடுத்தனர். அந்தப் பொம்மைகளை இதுவரை அவர்கள் பார்த்ததே இல்லை. ஆனால், ஒவ்வொரு பொம்மைக்கும் அந்தப் பழைய சிறுமிகள் வைத்திருந்த அதே பெயர்களைச் சரியாகச் சொன்னதோடு மட்டுமல்லாமல், அவர்கள் அந்தப் பொம்மைகளுடன் எப்படி விளையாடுவார்களோ, அதே பாணியில் விளையாடினர். "இது ஜோன்னாவின் கரடிப் பொம்மை, இது ஜாக்குலினுடையது" என்று அவர்கள் பிரித்துக் காட்டியபோது, அந்த அறையில் இருந்தவர்களுக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டது. இது வெறும் தற்செயல் என்று ஒதுக்க முடியாத ஒரு 'Residual Memory' (எஞ்சிய நினைவாற்றல்) ஆகும். ஒரு நான்கு வயதுக் குழந்தைக்கு, தான் பார்த்திராத பொம்மைகளின் பெயர்கள் எப்படித் தெரியும்?

காரைக் கண்டால் மரண ஓலம்: விபத்தின் நினைவுகள் துரத்தும் மர்மம்!

இந்தச் சம்பவத்தின் மிகவும் அச்சமூட்டும் பகுதி, அந்தச் சிறுமிகளுக்குக் கார்கள் மீது இருந்த அதீத பயம். ஒரு கார் எஞ்சின் சத்தம் கேட்டாலோ அல்லது கார் தங்கள் அருகில் வந்தாலோ, அவர்கள் இருவரும் ஒருவரையொருவர் கட்டிக்கொண்டு "அந்தக் கார் நம்மைப் பிடிக்க வருகிறது! இரத்தம் வருகிறது!" என்று மரண ஓலமிடுவார்கள். அவர்கள் உண்மையில் அந்த விபத்து நடந்த சூழலை மீண்டும் ஒருமுறை (Flashbacks) அனுபவிப்பது போலத் தெரிந்தது.

அறிவியலில் இதை 'Post-Traumatic Stress from Past Life' என்று சில பாராசைக்காலஜி நிபுணர்கள் வரையறுக்கின்றனர். ஒரு மனிதன் இறக்கும் தருவாயில் அடையும் உச்சகட்ட பயம், அவனது நனவு நிலையில் (Consciousness) ஆழமாகப் பதிந்துவிடுகிறது. அந்தப் பதிவானது, அடுத்த பிறவியில் ஒரு எச்சரிக்கையாகத் தொடர்கிறது. பொல்லாக் சகோதரிகளின் இந்த விசித்திரமான பயம், நினைவுகள் மூளையோடு அழிந்துவிடுவதில்லை என்பதற்கான ஒரு வலிமையான ஆதாரமாகப் பார்க்கப்படுகிறது. அவர்கள் அடிக்கடி ஒருவருக்கொருவர் பேசிக்கொள்ளும்போது, விபத்து நடந்த விதம் குறித்தும், இரத்த ஓட்டங்கள் குறித்தும் உரையாடுவது பெற்றோரை நிலைகுலைய வைத்தது.

டாக்டர் இயன் ஸ்டீவன்சனின் சவால்: அறிவியலுக்கு எட்டாத நினைவுகளின் தொகுப்பு!

இந்த மர்மத்தை உலகிற்கு வெளிச்சமிட்டுக் காட்டியவர் புகழ்பெற்ற மனநல மருத்துவர் டாக்டர் இயன் ஸ்டீவன்சன் (Dr. Ian Stevenson). அமெரிக்காவின் வர்ஜீனியா பல்கலைக்கழகப் பேராசிரியரான இவர், இந்த வழக்கை நேரில் ஆய்வு செய்து, "இது தற்செயலாக நடக்க வாய்ப்பே இல்லை" என்று அதிகாரப்பூர்வமாகப் பதிவு செய்தார். இவரது ஆராய்ச்சியின்படி, ஐந்து வயது வரை ஒரு குழந்தையின் மூளை முற்பிறவி நினைவுகளைத் தக்கவைத்துக்கொள்கிறது. அதன் பிறகு, புதிய அனுபவங்கள் சேரும்போது பழைய நினைவுகள் மெதுவாக மறையத் தொடங்குகின்றன.

இயன் ஸ்டீவன்சன் தனது வாழ்நாளில் 3000-க்கும் மேற்பட்ட இதுபோன்ற வழக்குகளை ஆய்வு செய்தவர். அவர் பொல்லாக் சகோதரிகளின் வழக்கைத் தனது ஆராய்ச்சியின் முன்னணி சாட்சியாகக் கருதினார். பொல்லாக் சகோதரிகளின் வாழ்க்கை, மனித உயிர் என்பது வெறும் உடல் சார்ந்த இயக்கம் மட்டுமல்ல, அது காலத்தைக் கடந்த 'தகவல்களின் தொகுப்பு' (Database of Consciousness) என்பதை நிரூபித்துள்ளது. இன்றும் அறிவியலுக்கும் ஆன்மீகத்திற்கும் இடையிலான ஒரு மிகப்பெரிய விடை தெரியாத புதிராக இச்சம்பவம் வரலாற்றில் நிலைத்து நிற்கிறது. மரணம் என்பது ஒரு முற்றுப்புள்ளி அல்ல, அது ஒரு தொடக்கப்புள்ளி என்பதை இந்தச் சிறுமிகளின் கதையிலிருந்து நாம் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.

SOURCE